BRUSSELS (Reuters) - Overshadowed by the prospect of a Socialist win in
France'spresidential vote, the parliamentary election in
Greece on Sunday carries far greater risks for the euro zone.
Opinion polls show no clear winner emerging from the vote, with the two main parties - centre-right New Democracy and PASOK's socialists - together garnering around 38 percent of the ballot, barely enough for a parliamentary majority under Greece's electoral system.
Either they will secure just enough to work as together, albeit uncomfortably and with a very slim majority, or steps will have to be taken to form a broad coalition with minor parties firmly opposed to the
European Union's austerity measures.
That in turn will increase the pressure on the new government to renegotiate parts of the second bailout program, an ambitious deal struck in February that aims to clear the way for Greece to return to financial markets by 2015.
Some economists take the view that Sunday's election could push Greece back to the nadir it touched in November last year, when there was widespread talk of an exit from the euro zone. The contagion effect would drive Spanish and Italian bond yields straight back into the danger zone, economists say.
"Political paralysis in Greece following the elections could lead to a default and even threaten a euro exit, in our view,"
Bank of America strategist Athanasios Vamvakidis wrote in a research paper published on Tuesday.
"We believe that the troika may have little choice but to stop funding Greece if there is no government in place," he said, referring to the monitoring mission made up of the
European Central Bank, the
IMFand the European Commission.
PANDORA'S BOX
While others are less apocalyptic, there is a widespread expectation among private-sector analysts that some renegotiation of the second program will be necessary if a balance is to be struck between keeping Greece politically stable and keeping it on track towards debt sustainability.
With French Socialist Francois Hollande expected to lead a charge for the euro zone to put greater emphasis on stimulating growth and to focus less intently on deficit reduction, Greece may be an early candidate for a loosening of its targets.
"A new government is likely to argue for more backloading of the fiscal adjustment to limit the near term economic contraction, and on this issue it is likely to be pushing against an open door," David Mackie, a senior economist at JP Morgan in London, wrote in a note to clients.
That might provide some breathing space for Athens, but it would have implications for Greece's financing and would likely mean that it couldn't return to financial markets in 2015 since a primary budget surplus would remain some way off.
"Thus, a third program seems likely in any event," Mackie said. "The size of that program would have to be larger to the extent that less progress is made on the fiscal side."
The open question is what approach the troika will take. Greece consistently missed targets under its first program, agreed in April 2010, which led to the restructuring of its private-sector debt under the second package.
Officials say any further backsliding now will not be tolerated, especially with the International Monetary Fund a reluctant partner in the second program.
"There is simply no more patience or time for Greece. The only option left for them would be to quit the euro if they don't like the deal they have," said one euro zone official.
"Nobody wants to open Pandora's Box, even in a very small way," he said, referring to a renegotiation of the program.
"Everybody knows that it would mean weeks and weeks of renegotiation and lead to similar and well-justified demands from Ireland and Portugal."
COMPROMISE APPROACH
However, the political reality that emerges from Sunday's vote may force a reassessment, especially if the alternative is a situation in which Greece is nudged closer to euro zone exit, whether in reality or in the mind of the financial markets.
"Even though we believe that a Greek exit from the euro is very unlikely, market speculation about such an event would naturally increase with increased tension between Greece and official lenders," UBS economists Stephane Deo and Justin Knight wrote in a report published on Wednesday.
"Taken further, if the stress rises enough that the idea of a Greek euro exit becomes prevalent beyond financial markets, the risk of further deposit flight - both from Greece and other peripheral member states - would naturally increase."
If the troika stands firm, resisting any calls from the new Greek government to renegotiate the package or soften targets even slightly, then the moment could be forced to its crisis.
With Greek banks recapitalized with up to 50 billion euros of euro zone funds, they are better placed to handle the fallout that would ensue if Greece were to decide to leave the currency union or investors were to bet on such an outcome.
But with euro zone leaders determined that Greece should remain in the currency zone, and polls showing that around 80 percent of Greeks remain committed to the euro, the more likely outcome would still appear to be a compromise between Greece and its official creditors - meaning another debt restructuring.
"Further debt relief is likely to be forthcoming, in the form of a restructuring of official loans," wrote JP Morgan's Mackie, saying that that would likely involve maturity extensions at concessional interest rates.
"Thus, the new Greek government will likely need to commit to some path towards a sizeable primary surplus, albeit at a slower pace than currently. Our working assumption is that before that target is reached, the region will agree on a more aggressive restructuring of official loans."
(Additional reporting by Jan Strupczewski; Writing by Luke Baker; editing by Janet McBride)
Πάντως μια χώρα σαν τη δική μας, αδύναμη οικονομικά, με τόσους εχθρούς τριγύρω, δεν μπορεί να παίξει τον εαυτό της στα ζάρια. Αν η ζαριά δεν βγει καλή, τότε η καταστροφή είναι βέβαιη.
Καλό είναι να γνωρίζουμε ποια είναι ακριβώς η θέση της χώρας μας σήμερα, με ποιον τρόπο ισχυροποιείται αυτή η θέση στο διεθνές επίπεδο και μετά να κάνεις κινήσεις ¨υψηλού ρίσκου¨.
Δεν είναι ότι από έλλειψη θάρρους, δεν χρησιμοποιούμε σήμερα το ¨χαρτί ¨της χρεοκοπίας, αλλά από επίγνωση της κατάστασης και της θέσης μας, πόσο μάλλον τώρα που η Ευρώπη τείνει ν΄αλλάξει την πολιτική της λιτότητας ως αδιέξοδη, τώρα που όλος ο Ευρωπαϊκός νότος έχει τα ίδια προβλήματα με μας.
Υποτίθεται, ότι είσαι εταίρος στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και δεν μπορείς από τη μια να εκβιάζεις και από την άλλη να ζητάς την οικονομική στήριξη. Αυτά είναι ασυμβίβαστα.
Το πιο συνετό είναι ν΄αποδείξεις ότι αυτή η πολιτική λιτότητας δεν βγάζει πουθενά και ν΄αγωνιστείς μαζί με άλλα κράτη να επιβάλλεις τη φωνή σου, ώστε και η χώρα σου ν΄ανασάνει και να μην κινδυνεύσει το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Συνεπώς το να παίξει κάποιος κάτι τέτοιο τώρα, θα τους θέσει όλους σε θέση άμυνας απέναντί μας, διακυβεύοντας τη σχέση μας με όποιον σύμμαχο έχουμε ακόμη.
Κακά τα ψέματα, δείξαμε τα χαρτιά μας και οι άλλοι “παίζουν” τώρα μαζί μας μόνο υπό προϋποθέσεις (ή και κάποιοι είναι καλοί τζογαδόροι και μας σέρνουν από τη μύτη). Μέχρι να τους δείξουμε ότι ως “παίκτες” είμαστε σοβαροί, πρέπει να κερδίσουμε χρόνο (και ει δυνατόν, να τραβήξουμε κανένα καλό χαρτί ακόμα). Και αυτό μόνο με έναν τρόπο γίνεται (δύο και σήμερα).
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να αναζητήσουμε συμμαχίες με άλλα κράτη της ΕΕ για αλλαγή ή έστω χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας στην ΕΕ συνολικά. Θέλει χρόνο και προσπάθεια αλλά νομίζω ότι οι συνθήκες αρχίζουν να γίνονται πολύ καλύτερες.
Η κυβέρνηση αυτή με τις ενέργειές της και τις υπογραφές της μας οδήγησε το Φεβρουάριο στο χείλος του γκρεμού όπου αναγκάστηκε ο υπέρμαχος του ΟΧΙ Αντώνης Σαμαράς να πεί τελικά ναι στο μνημόνιο.
Ομως δεν κατάλαβε ούτε αυτός οτι με την στάση αναμονής και άμυνας που τήρησε και τηρεί αυτοεξουδετερώνεται. Εχει αποδεχτεί ως δεδομένα βασικά ζητήματα που αν δεν ανατραπούν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εξόδου απο το καθοδικό σπιράλ του θανάτου.
1. Αποδέχτηκε ως νόμιμο όλο το χρέος που τώρα αποδεικνύεται (υπόθεση Τσοχατζόπουλου) ότι σε μεγάλο μέρος του είναι παράνομο, όχι επειδή λαδώθηκε ο Τσοχατζόπουλος, αλλά γιατί αυτό έγινε εν γνώσει και επ’ ωφελεία των δανειστών μας (Γερμανικές τράπεζες) που γώριζαν οτι τα δάνεια που χορήγησαν με εξαγορασμένους υπουργούς έγιναν βάσει παραφουσκωμένων λογαριασμών και δεν κατέληγαν κατά μεγάλο μέρος τους στον Ελληνικό λαό ο οποίος καλείται και λοιδωρείται τώρα για να τα εξοφλήσει. Σημειωτέων οτι η υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι μόνο η αρχή. Σύμφωνα με την κατάθεση Μαντέλη στο δικαστήριο ΟΛΟΙ σχεδόν οι υπουργοί που υπέγραφαν συμβάσεις για μεγάλα έργα και προμήθειες με τα συνεπαγόμενα κρατικά δάνεια έπαιρναν συνήθως το 10% ως “προμήθεια”.
2. Αποδέχτηκε οτι οι “εταίροι” μας έχουν μόνο καλές προθέσεις απέναντί μας.
3. Αποδέχτηκε ότι δεν υπάρχει άλλος δανειστής μας με καλύτερους όρους.
4. Απεδέχθη ως έγκυρες και αδιαμφισφήτητες τις μέχρι τούδε υπογραφές των αξιωματούχων του ΠΑΣΟΚ.
5. Δεν απευθύνθηκε καν στις ΗΠΑ, ενώ πήγε σε Ρωσία, Ισραήλ, Κύπρο.
2. Όλο και περισσότεροι ξεκαθαρίζουν σε τι συνίσταται στην πραγματικότητα το λεγόμενο “δημοσιοικονομικό πρόβλημα”: Στο βάθος του βρίσκεται η υπερχρέωση της ιδιωτικής οικονομίας: Μια στρέβλωση της πραγματικής οικονομίας που ξεκινά από το απορρυθμισμένο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, με υπερεπένδυση σε τομείς της κατανάλωσης, κυρίως τον στεγαστικό. Στην Ισπανία και Ιρλανδία είναι προφανές. Στην Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιταλία όχι τόσο: Διότι η διοχέτευση πόρων στην κατανάλωση και στην οικοδομή έγινε σε μεγάλο βαθμό με έμμεσο τρόπο, μέσω του δημόσιου δανεισμού που πήγαινε στην κατανάλωση και της φοροδιαφυγής ή υποφορολόγησης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων.
3. Το πρόβλημα της υπεραγοράς πολεμικού υλικού από την Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση, ιδιαίτερα σοβαρή. ¨Οχι μόνον τα λαδώματα (αυτά είναι το κερασάκι στην τούρτα), αλλά το όλο σενάριο. Χρήζει όντως ειδικής αντιμετώπισης (έχουν ειπωθεί όλα στις αγορεύσεις Κον Μπεντίτ στο Ευρωκοινοβούλιο), η οποία όμως θα πρέπει να είναι πολιτική (και όχι τεχνική-οικονομική του τύπου “επαχθές χρέος”).
4. Τα μνημονιακά μέτρα στις 3 μικρές χώρες που έχουν μπέι στον Ευρωπαικό μηχανισμό στήριξης, αλλά και τα υψηλά επιτόκια δανεισμού από τις αγορές των 2 μεγάλων χωρών (της τάξης του 6 %), έχουν ένα κοινο αποτέλεσμα: Μετατοπίζουν το συσσωρευμένο ιδιωτικό χρέος (κυρίως των ιδιωτικών τραπεζών) σε αυξανόμενο δημόσιο χρέος πιό μακροχρόνιας ωρίμανσης. Μάλιστα, στις 3 μικρές χώρες σε χρέος διακρατικό. Προσπάθησαν έτσι ν΄ αποφύγουν μια “Lehman Bros δεκαπλάσιας εκρηκτικής ισχύος”, σπρώχνοντας την “ώρα 0″ στο μέλλον. Είναι πιά φανερό ότι η προσπάθεια αυτή έχει αποτύχει.
5. Ο δρόμος που απομένει είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος στη ρίζα, δηλαδή της υπερχρέωσης του ιδιωτικού τομέα και κυρίως του “κατακόκκινου” τραπεζικού συστήματος. Η αντιμετώπιση αυτή μπορεί να γίνει μόνον συλλογικά Ευρωπαικά, με μορφές Ευρωομόλογων. Θα χρειασθεί “γράψιμο ζημιών”, συγχωνεύσεις, προσωρινές κρατικοποιήσεις, Bad Banks και πώληση εκτός Ευρωζώνης ή κλείσιμο τραπεζών που είναι αδύνατο να εξυγιανθούν. Το δρόμο έχει δείξει εν μέρει η πρακτική στις ΗΠΑ μετά το 2008 και ο Γκόρντον Μπράουν με την RBS. Θα προστρέξουν στα “όπλα του Κέυνς”, διότι τα άλλα αποδείχθηκαν άσφαιρα.
6. Ο στεγαστικός τομέας δεν θα αποφύγει την υποτίμηση και την πώληση του απούλητου εμπορικού τμήματος που βρίσκεται στα χέρια των κατασκευαστών, στις νέες υποτιμημένες αγοραίες τιμές. Έτσι θα αρχίσει να κινείται και να “ξαναμπαίνει χρήμα” στον οικοδομικό τομέα, πράγμα που θα τονώσει την παραγωγή σχετικών υλικών και θα επαναφέρει θέσεις εργασίας που χάθηκαν.
7. Η όλη διαδικασία είναι καταστροφή κεφαλαίου που υπερεπενδύθηκε. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, έχει κυκλικότητες. Η διαφορά από το 1929 είναι ότι η τότε κρίση οφειλόταν σε υπερεπένδυση σε παραγωγικούς τομείς που συσσωρεύουν και αναπαράγουν κεφάλαιο (βιομηχανία), η τωρινή σε καταναλωτικούς. Η οικοδομή δεν αποτελεί τομέα παραγωγικό που αναπαράγει και διευρύνει το κεφάλαιο, αλλά καταναλωτικό, όπου γίνεται τελική εναπόθεση πόρων και αξιοποίηση προιόντων της παραγωγής.
8. Ο “πυροκροτητής Ελλάδα” ήταν η πρώτη Ευρωπαική χώρα που φάνηκε να είναι σε κρίση. Και ακραία περίπτωση, επειδή η δημοσιοικονομική παράμετρος του ιδιωτικού χρέους ήταν δυσανάλογα μεγάλη σε σύγκριση με την άμεσα ιδιωτική – αλλά και ως δυναμική. Είχε επίσης – μαζί με την Πορτογαλία – τον πιό αδύνατο παραγωγικό – εξαγωγικό τομέα, σε σύγκριση με το επίπεδο κατανάλωσης που χρηματοδότησε με δημόσιο δανεικό χρήμα.
Ήδη η Γερμανική βιομηχανία φωτοβολταικών συστημάτων έχει στην πράξη χρεωκοπήσει ολικά, μην αντέχοντας τον ανταγωνισμό τιμών και όγκου παραγωγής με την Κινεζική.
“Θα έχει ο EFSF (ή ο μόνιμος ESM) την αρμοδιότητα να επανακεφαλαιοποιήσει τράπεζες με άμεσο τρόπο”; Δηλαδή χωρίς πρώτα να δανείζει χρήματα στα επιμέρους Ταμεία Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των χωρών – και αυτά να δανείζουν τις τράπεζες της δικής τους χωρας, όπως γίνεται τώρα;
Η διαφορά είναι κεφαλαιώδης: Στην δεύτερη περίπτωση, το ιδιωτικό χρέος (των τραπεζών) μετατρέπεται σε δημοσιοικονομικό χρέος (του επιμέρους κράτους) – με γνωστή τη συνέχεια: Συγκάλυψη του προβλήματος στην ιδιωτική οικονομία κάτω από το χαλί μιας φτιαχτής δημοσιονομικής “ανεπάρκειας”.
Στην πρώτη περίπτωση παραμένει ιδιωτικό χρέος της τράπεζας προς τον συλλογικό Ευρωπαικό μηχανισμό. Και το κυριότερο, έχουμε de facto κάτι σαν ενιαίο Ευρωζωνικό τραπεζικό σύστημα με ενοποιημένο ρυθμιστικό μηχανισμό.
h**p://yanisvaroufakis.eu/2012/04/29/a-litmus-test-for-the-theory-that-europe-in-the-end-gets-it-right-on-the-night-will-it-allow-the-efsf-to-recapitalise-banks-directly/
“Δείτε την Ισπανία. Θέλετε την ίδια κατάσταση; Το θέμα δεν είναι να φοβηθείτε, αλλά να δείτε στην άλλη πλευρά των συνόρων μας. Η Ισπανία χαλάρωσε την πειθαρχία της, η Ισπανία δεν εφάρμοσε τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε, η Ισπανία προσέλαβε δημοσίους υπαλλήλους. Ποιός πληρώνει στην Ισπανία; Οι επιπλέον 375.000 άνεργοι τους δύο τελευταίους δύο μήνες;”
Στην πραγματικότητα η Ισπανία δεν είχε και δεν έχει κανένα απολύτως δημοσιοικονομικό πρόβλημα, ώστε να φταίνε η “πειθαρχία”, οι “μεταρρυθμίσεις” ή οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και οι άνεργοί της προέρχονται κατά 60 % από την σκασμένη κατασκευαστική φούσκα και τις συναφείς βιομηχανίες. Το χρέος της Ισπανίας ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι εδώ και χρόνια πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο Γερμανικό και η χώρα είχε επί μία 10ετία μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα.
Ο Σαρκοζύ όπως και οι λοιποί ηγέτες του ΕΛΚ ψεύδονται ασύστολα και δαιμονοποιούν το δημοσιοικονομικό πρόβλημα, επειδή δεν θέλουν να μιλήσουν για την ιδιωτική υπερχρέωση και την ιδιωτική φούσκα που έσκασε. Αυτή είναι η πολιτική τους. Ήταν.
τότε η κρίση δεν θα επέρχονταν;
όπου ναρκωτικά μπορούμε να βάλουμε άλλα αγαθά όπως διαφήμηση, όπλα, ποδόσφαιρο, στοιχήματα, χρηματιστήριο, καζίνο, καύσιμα, πορνεία, μέσα μαζικής ενημέρωσης,κινηματογραφική παραγωγή, μόδα, χρηματισμός πολιτικών, τρομοκρατικών ομάδων, καθεστώτων κλπ. Ίσως η κρίση να προέρχεται από την αδυναμία εγγραφής όλων αυτών των δραστηριοτήτων , οι οποίες ίσως ξεπέρασαν τις νόμιμες οπότε δεν μπορούν να καλυφθούν απ’ αυτές διότι θα υπονοούσαν μεγαλύτερη παραγωγή και πωλήσεις πραγματικών αγαθών που δεν υπάρχει και αυτό είναι διαρκώς το ζητούμενο (τι φρούτο είναι αυτό πάλι, γιατί να αυξάνεται διαρκώς το ΑΕΠ, μόνο άν χρωστάς πρέπει να συμβαίνει αυτό, για να πληρώσεις τους τόκους). Όπως πρέπει επίσης να μελετηθεί και ο ρόλος της Κίνας (κατεξοχήν ξεπλυματική ίσως η συμβολή της, τα κινέζικα προϊόντα σχεδόν χαρίζονται). Εν τέλει μήπως και στην οικονομία όπως και στην πολιτική , υπάρχουν κάποια πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και αντιστρόφως;
Εκτός αυτού υπάρχει και η άνιση ανάπτυξη στην παγκόσμια οικονομία και αντίστοιχα ασύμμετρη κατανάλωση με αποτέλεσμα η ροπή αδράνειας (αν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτός ο όρος για το χρήμα) να συγκεντρώνεται σ’ ένα σημείο του περιστρεφόμενου στερεού (παγκόσμια οικονομία) με αποτέλεσμα την βαθμιαία επιβράδυνση του.
“Το πρόβλημα της υπεραγοράς πολεμικού υλικού από την Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση, ιδιαίτερα σοβαρή. ¨Οχι μόνον τα λαδώματα (αυτά είναι το κερασάκι στην τούρτα), αλλά το όλο σενάριο. Χρήζει όντως ειδικής αντιμετώπισης (έχουν ειπωθεί όλα στις αγορεύσεις Κον Μπεντίτ στο Ευρωκοινοβούλιο), η οποία όμως θα πρέπει να είναι πολιτική (και όχι τεχνική-οικονομική του τύπου “επαχθές χρέος”).”
Δηλαδή κατα την άποψή σου ο Τσίπρας, ή τέλος πάντων όποιος Ελληνας πολιτικός θέτει αυτό το τόσο σημαντικό κατα την άποψή σου πρόβλημα, της δημιουργίας παρανόμου χρέους μέσω των εξοπλισμών, θα πρέπει αντί να ζητήσει την διαγραφή του χρέους ως “επαχθούς”, όπως το έκαναν ο Ισημερινός και η Αργεντινή, να ζητήσει την απαλλαγή μας απ’ αυτό το μέρος του χρέους (που κατα τις εγκυρότερες εκτιμήσεις ανέρχεται σε περίπου 200δίς ευρώ) με πολιτική απόφαση της ΕΕ που θα λέει πχ. οτι τα χρήματα αυτά δεν πήγαν στον Ελληνικό λαό αλλά στην υπεράσπιση των συνόρων της ΕΕ και επομένως βαρύνουν την ΕΕ συνολικά? Καλή ιδέα . Εγώ θα πρότεινα να προωθηθούν και οι δύο, και όποια αποδώσει πρώτη… antinews